Adaptieve organisatie


En zodra je jezelf dan in een rug brekende pose gewurmd hebt roept ze ‘Zoek de ontspanning in deze houding en tover een glimlach op je gezicht’. Mijn grimas transformeren naar een glimlach valt in de categorie ‘Rome is ook niet in een dag gebouwd’, volgende keer beter. Toch hielp deze tip van mijn yogajuf me in die tandartsstoel. Weleens geprobeerd? Tijdens het boren in de tandartsstoel te ontspannen? Best wel een uitdagend dingetje…

De zonnegroetjes in mijn hoofd wierpen echter zijn vruchten af ‘Ik heb zelden zo’n relaxte patiënt in mijn stoel liggen’ complimenteerde de slager/tandarts mij. Tja..vanuit de ontspanning ontstaan de mooiste dingen zoals in dit geval een gloed nieuwe vulling. Zo’n ding dat je de eerste dagen als wereldvreemd in je mond beschouwd. In het ergste geval irriteer je jezelf bij elke hap (nadat je de hele weg terug knarsetandend achter het stuur hebt gezeten om te kijken wat je precies anders voelt…of doe ik dat alleen?).

Maar ineens komt daar ongemerkt de ontdekking dat je niets meer aparts voelt. Het is gewend. De nieuwe situatie in mijn mond heeft zich gesetteld. Zoals dat ook met veranderingen gaat. Zoals een van mijn intervisanten laatst mooi omschreef: we veranderen niet om van statisch naar statisch te bewegen. Dat is zoooo jaren 80 😉

Deel dit bericht:



Geplaatst op juli 3rd, door Nancy Kerstens in Artikelen.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *