Amoebe


Ons dorp kent een ‘gouden wijffie’. Meerdere waarschijnlijk maar ik beperk me in dit verhaal even tot dit exemplaar.

Deze vrouw is type ‘grote mond, klein hartje’. Je kent ze wel. Ontzettend betrokken bij het wel en wee van het dorp en (bijna) iedereen kent haar en zij kent (bijna) iedereen en anders zorgt ze daarvoor. Zo’n type waar je (bijna) geen nee tegen kan zeggen.  Gevolg: ik aan de collecte…

Het eerste jaar ging dat nog gepaard met wat ongemak en schaamte en zelfs zinnen als ‘Het hoeft niet hoor maar als je wil…’ (dat deed ik echt!) maar zoals het gezegde luidt: oefening baart kunst. Kan mij het ook schelen, ik doe dit niet voor mezelf (..en dan nog..zou je kunnen zeggen..want zorgen voor jezelf is niet ok?) Hoe dan ook…met frisse tegenzin ging ik mijn ronde lopen. Maar toch ook hier weer……het verschil in soorten mensen. Erg leuk… Envelopje netjes klaargelegd, een stug ‘nee’, een vriendelijk bijna beschamend ‘nee dankjewel hoor’ en dan een feest van herkenning… ‘O, ja dat envelopje, nee joh, natuurlijk doe ik mee, was ik alleen vergeten’. De kunst van het ‘nee’ zeggen. Het kent zoveel vormen en achtergronden. Je zou er bijna een blog over kunnen schrijven.

Voor de ja-zeggers: Lieve mensen, dank voor uw bijdrage aan het dorps belang!

Deel dit bericht:



Geplaatst op november 2nd, door Nancy Kerstens in Artikelen.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *