De moed om te raken


De groep brieft ons. De voorzichtigheid is voelbaar. Maar na een poos komt het los. Rookgordijnen, afleidingsmanoeuvres, schermutselingen, het schiet in een hoog tempo voorbij. Een filmscript is er niets bij. Ik kan er vol bewondering naar luisteren: De een nog beter gecultiveerd dan de ander. En deze klant is geen uitzondering. De acteur maakt de casus beeldend. Ik begeleid.

In de casus zie je een afweermechanisme in werking. Het beschermt kwetsbaarheid en werkelijke belangen. Dat doen ze…die afweermechanismen. En goed ook, in dit geval. En ja, het vergt moed van je om door te pakken, de kern te raken, op zoek te gaan naar het ‘waarom’. Veel mensen vinden het spannend om te raken en geraakt te worden. Zeker in de werkomgeving en ZEKER bij een echelon boven die van henzelf.

Maar hoeveel tijd kost die ruis van het afleiden en schermen? Willen we niet bezig zijn met de essentie, de kern van dat wat belangrijk is? Of zijn we ons niet eens bewust van onze afweermechanismen die de essentie besluimeren? Waarschijnlijk het laatste. Er valt dus wat te doen.

Doe je mee?

Deel dit bericht:



Geplaatst op augustus 25th, door Nancy Kerstens in Artikelen.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *