Decibel


Ik ben gewend om voor een groep te staan. Volwassenen wel te verstaan. (Meestal) voor reden vatbaar, (regelmatig) al wat behept met empathisch vermogen en (soms) ‘in control’ over emoties.

Nu stond ik, samen met een collega klassenmoeder, voor een klas van 7-jarigen. We deden ‘the battle’: jongens tegen de meisjes. Voordat we waren begonnen voelde ik in de klas al ‘het heilige vuur’ om te winnen. Daar deden de meiden niet onder voor de jongens.

De energie zat er in. In de trainerswereld hoor je wel eens verhalen over het ‘middagdipje’ maar dit was de omgekeerde wereld. Er moest wat getemperd worden. Hoezo weerstand?  Volle bak enthousiasme. De spelletjes waren educatief verantwoord, het gemaakte buffetje iets minder.

Met een ‘dingetje’ had ik geen rekening gehouden. Het aantal decibel. Ik heb nooit stuiterende mannen, gillende vrouwen, steeds knuffelende mensen, dansende groepen voor me… Stil blijven en rondkijken is voor hen ruimte geven om nog meer energie en decibel te produceren. Leuk om zo weer te moeten zoeken naar ‘wat werkt’. En nog leuker als het lukt :-)

Moraal van het verhaal: of het nu om volwassen of kinderen gaat: Leren kan ontzettend leuk zijn!

Deel dit bericht:



Geplaatst op juni 2nd, door Nancy Kerstens in Artikelen.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *