Een 5-jarige en leiderschap


Twee vingers gaan omhoog “Jongens, we zijn Floris kwijt, kom we gaan zoeken”. Iedereen volgt. Zonder discussie. Geen tegensputtering, geen “ja maar dan..”, geen “wie ben jij om”…. Het hele peloton volgt.

‘En nu gaan we van de blauwe glijbaan.’ Weer rent iedereen achter hem aan. Hij ontpopt zich tot ‘n ware leider. “Jullie moeten naar mij luisteren; het is mijn feestje.” Zo simpel kan het zijn. Er is een ding wat hen vandaag bindt; plezier maken. Voordeel: (bijna) Alles is leuk. Behalve knutselen, “want dat is voor meisjes”, klonk best wel unaniem. De enkeling die het er in zijn hart niet mee eens was zweeg; groepsdruk. Zo gaat dat.

“Max, laat ze ook eens meebeslissen…” werd de kop ingedrukt door manlief. “Bemoei je er niet mee…” Hij heeft gelijk. Ruimte geven…

Het gaat enige tijd goed, totdat ze het beu zijn. Het gezamenlijk beeld van “wat is plezier” gaat glijden. Er wordt een coup gepleegd. Ik kijk gefascineerd toe. Verongelijkt loopt de ex-leider, mijn 5-jarige kleuter, achter de bende aan.

Maar de nieuwe leider houdt het ook niet lang vol. Alleen achter ‘zijn’ plezier aanhollen is dus blijkbaar ook niet de strategie. Eindelijk gebeurt het dan; het verbinden van het eigen belang aan het collectief belang. Af en toe verbinding maken door enthousiaste zaken tussentijds te delen, waarschuwingen uit te wisselen en weer opgesplitst in 2 en 3 tallen verder te gaan om elkaar op het einde weer te vinden. Het wordt gevierd met een groepsknuffel gepaard met wat oerkreten. Met 5 mannetjes op de achterbank rijden we moe maar voldaan naar huis. De dag afsluiten met een Cars-film en het voetbalspel, want K3 is voor meisjes …testosteron viert hoogtij 😉

Deel dit bericht:



Geplaatst op augustus 15th, door Nancy Kerstens in Artikelen.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *