Grote vragen, geen antwoorden


 ‘Mam, wanneer breekt je hart’. Het is 19:30 uur. Duidelijk bedtijd voor een meisje van 4. Jeetje, wat een vraag. Lentekriebels op school okay maar zou iemand mij hiervoor willen waarschuwen volgende keer? Dus stamel ik, nou…tja…als iemand van wie je heel erg veel houdt niet meer bij je kan of wil zijn.…

‘En waarom breekt dan niet je pols en wel je hart.’ Schatje dat is een ‘lang verhaal’ zoals je broer dat zou zeggen. Weet je wat; mama gaat hier een boekje bij zoeken en dat gaan we samen lezen….’OK, welterusten mam. Ik hou van jou….’ Ik ook van jou moppie. Oef…meestal laat ze me niet zo makkelijk gaan na zo’n vraag.

Peinzend over de vele manieren waarop een hart te breken is maar ook te helen loop ik naar mijn zoon. Die staat zijn tanden al te poetsen. Veilig, dacht ik. Maar ja, die tandenborstel gaat er ook weer uit en dan praat het bij ons meestal meteen weer. Zo ook nu. ‘Mam, hoe kwamen de mensen eigenlijk op aarde en hoe komen wij aan alle spulletjes?’ Echt! Je gelooft het niet maar deze kwam een paar minuten na de ‘hart’ vraag. Oorsprong, bestaan, essentie. Het moet iets met de stand van de maan zijn.. Mijn zoon is namelijk meestal bezig met zaken als voetbal, vriendjes, Ipad en weer heel veel voetbal.

Kindjes van me; waarom komen jullie op een avond met twee van deze mooie grote vragen die ik niet duidelijk kan beantwoorden? Dan voel ik me zo’n sukkel… En ach, weg RET-en is een optie, maar ik laat het er maar gewoon even ‘zijn’ zoals mijn yogajuf me leert en slaap er niet minder op. Binnenkort even naar de bieb…

Deel dit bericht:



Geplaatst op april 15th, door Nancy Kerstens in Artikelen.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *