Vrijwillig opgesloten


Een kamer van pakweg 4×3 mtr, wat raadsels, tijdsdruk en 6 mannen. Vrijwillig opgesloten. De opdracht: binnen een uur uit de kamer komen. Het feit dat er een camera draaide namen ze voor lief (hoe naïef 😉 ) Vol enthousiasme en druk evaluerend kwamen ze eruit. Gehaald, binnen de tijd. Endorfine in grootverpakking.

‘Enne..waarom belden jullie zelf niet de hulplijn?’ 6 paar ogen keken mij aan alsof ik zojuist aankondigde dat het Nederlands elftal bij nader inzien toch mee mag doen met het WK 2016. Herkenning op het ‘zelluf doen syndroom’  doordrenkt met mannelijke trots. Na de vraag ‘welke elementen verstoorden jullie proces?’ viel de stilte. Denkrimpels in overvloed. Was er sprake van een proces dan? En wat bedoelt dat mens met ‘verstoringen’?

Een omgeving waar alles iets en niets kan betekenen, waar mensen automatisch de rol pakken waar ze goed in zijn en waarbij het doel gehaald wordt zonder vastgelegde structuren. Zichtbaar succesvolle momenten vieren met high fives (conclusie: high five kent geen leeftijd).  Handen werden geschud, zaken werden bezegeld. Ik kijk terug op een waardevolle avond en er volgen er nog meer!

Deel dit bericht:



Geplaatst op november 4th, door Nancy Kerstens in Artikelen.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *